L.I.F.E... ...เพราะชีวิตต้องแตกต่าง...

จมูกแทบต้องปิดหายใจที่ละรู หูต้องปิดฟังทีละข้าง เพื่อต้องประหยัดอย่างสุด สุด..โธ่เวรของคนจน

พูดถึงเรื่องนี้ทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครั้งที่แล้ว หลายคนคงจำภาพ

ทหารกล้าที่เข้ามายืนในเมืองและกลายเป็นนายแบบ

ให้เด็กเล็กถ่ายรูปหรือยึนคู่ให้ประชาชนชูสองนิ้ว ซึ่งผมถือว่าเป็นการปฏิวัติที่กระจุ๋มกระจิ๋ม..

น่ารักกึ่งหน่อมแน้มที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

แถวบ้านผมก็มีทหารกลุ่มหนึ่งยืนรักษาการด้วยเหมือนกัน ซึ่งชาวบ้านก็จะมีน้ำใจกับพวกเขาด้วยการซื้อขนม..

อาหารและเครื่องดื่มมิได้ขาด และก็ขอถ่ายรูปเช่นกัน ..มันทำยังกะไม่เคยเห็นทหาร 

"ขอบคุณครับพ้ม"เป็นคำตอบที่ทหารหาญตอบชาวบ้านผู้มีน้ำใจ

แล้วก็ยืนหน้าตึงปราศจากรอยยิ้มแต่ก็ไม่ดุดัน..ต่อไป ( อ่าว ทำไมพูดเหน่อล่ะพ่อหนุ่ม -*- )

แต่บอกซะก่อนว่าสัญชาติญาณระวังภัยของพวกเขามีตลอดเวลา ผมเคยแอบเห็น

พวกเขาเมื่อปราศจากผู้คน  อาหารขนมหรือเครื่องดื่มทุกชนิดที่ชาวบ้านมอบให้

ก่อนที่พวกเขาจะกิน ทุกครั้งจะต้องตักให้หมาแมวแถวนั้นกินก่อน

แล้วพวกเขาถึงจะกินกัน เพื่อเป็นการประกันว่าไม่สารพิษใดๆเจือปน

เช้าเดินไปทำงานก็ยืนอยู่ตรงนั้น เย็นกลับบ้านก็ยืนอยู่ตรงนั้น ดึกดื่นขนาดไหน

มนุษย์ตัวเขียวก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

มันทำให้ผมทึ่งกึ่งสงสัยว่า ทหารไทยช่างเป็นผู้มีวินัยเคร่งครัดจริงๆ

หมอนั่นไม่ยอมขยับตัวไปไหนเกินรัศมีสิบก้าวเลย

มีบางครั้งก็แอบเห็นอริยาบทพักผ่อนของพวกเขา แต่ก็เพียงแค่มองตรงโน้นตรงนี้และดูรถที่วิ่งผ่านไปมาเท่านั้น

แต่ก็มิได้ขยับไปไหน ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น พอถึงเวลาออกเวรก็จะมีรถประจำการมารับกลับ 

แล้วเช้าวันใหม่รถประจำการก็มาส่งในตำแหน่งเดิม

จำได้ว่าช่วงนั้นบางวันมีฝนตกหนัก ทหารไทยก็ยึนตากฝนอย่างไม่ยี่หระ และยืนอยู่ตรงนั้นกระทั่งฝนหาย 

ยืนจนกระทั่งเสื้อผ้าที่เปียกแห้งสนิทเพราะแดดที่แผดเผา ด้วยอาการที่สงบนิ่งอย่างไม่หวั่น 

ผมอดที่จะภูมิใจกับทหารไทยไม่ได้ว่าช่างแกร่งจริงๆ

แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่า ทำไมมันจะต้องยืนอยู่ตรงจุดนั้น ทั้งที่ขยับไปอีกมุมตึกก็จะเป็นร่มพอได้ผ่อนคลาย

ทำไมมันช่างซื่อสัตย์ซะเหลือเกิน

กระทั่งทนสงสัยไม่ไหว ขณะที่พวกเขากำลังอยู่ในอริยาบทสบายๆก็เดินเข้าไปชวนคุย 

"ไอ้น้องยืนอยู่กับที่เมื่อยจะตายเดินเล่นบ้างก็ได้"พวกเขาตอบว่า"ไม่ได้ครับพ้ม"

"อ้าวทำไมล่ะ นายด่าเรอะ" 

และด้วยคำตอบต่อไปนี้ผมจึงหายสงสัยทันใด หนึ่งในกลุ่มตอบผมว่า

"ไม่ใช่ครับพ้ม..แต่กลัวว่าเดินไปแล้วจะกลับมาที่เดิมไม่ถูกครับพ้ม..กลัวหลงครับพ้ม"แล้วก็ถามต่ออีกว่า

"ตรงนี้เขาเรียกว่าที่ไหนครับพ้ม"ผมก็ตอบไปว่า"อ้าวเอ็งไม่รู้จักหรอกเหรอ ตรงนี้เขาเรียกว่าบางกระบือ"

ทหารหนุ่มกล่าวต่อ"ขอบคุณครับพ้ม..บางกระบือที่เดียวกับสะพานควายใช่มั้ยครับพ้ม"

..เฮ้ยไม่ใช่มันคนละทิศกันเลยไอ้น้องเอ๋ย

เขากล่าวต่อไปอีกว่า"เพิ่งเคยเข้ากรุงเทพฯครั้งแรกในชีวิตครับพ้ม"

นึกในใจ..โอว..นี่มันลับ ลวง ฮา กระทั่งลูกน้องมันเองรึเนี่ย?!!
             

..............................................