L.I.F.E... ...เพราะชีวิตต้องแตกต่าง...

เปิดเทอม

 

 วันเปิดเทอมคือวันที่นักเรียนหลายคนรู้สึกยินดีที่จะได้พบปะเพื่อนฝูงที่ห่างหน้าตากันไปนาน

 

แม้ว่าบางคนอาจจะรู้สึกเซ็งนิดๆเมื่อรู้ว่าจะต้องไปผจญภัยกับคุณครูที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

 

แต่ช่างเถอะ  มันเป็นเพียงแค่อารมณ์สั้นๆที่เกิดขึ้นกับนักเรียนทุกยุคทุกสมัย ครั้นเมื่อผ่านพ้น

 

มันก็กลายเป็นเพียง "ประสบการณ์ที่ดี"...

 

แต่สำหรับปีนี้ จากเศรษฐกิจอันย่ำแย่ที่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไรกันแน่ เชื่อว่า..

 

หลายคนต้องอยู่กับบ้านตลอดระยะเวลาปิดเทอม แม้ว่าบางคนอาจโชคดีนิดๆที่ยังมีทางออกอยู่บ้าง

 

ก็คือเพียงได้แค่นั่งท่องเว็บไซด์ต่างๆจนแทบอยากจะมุดตัวเองเข้าไปในจอ(ถ้าทำได้)

 

ซึ่งก็มีเสียงในใจจากผู้ปกครองหลายคนที่อยากจะบอกให้ลูกๆได้ยินว่า

 

ในสำนึกก็รู้สึกได้ว่า เป็นความบกพร่องของตัวเองเช่นกันที่ไม่สามารถเอ็นเตอร์เทนได้ ทั้งที่เป็น

 

วันพักผ่อนของพวกเขา  แต่ทำไงได้กับเศรษฐกิจที่เลวสุดๆของวันนี้...

 

     แต่ก็ยังมี....

 

เพื่อนนักเรียนอีกหลายๆคนที่หนักหนาสาหัสกว่ามาก 

 

บ้างตัองช่วยพ่อแม่ขายของตลอดวันหยุด เหนื่อยสายตัวแทบขาดเช่นเดียวกับพ่อแม่ของพวกเขา 

 

และที่เลวร้ายแบบสุด..สุดก็คือ หลายคนที่ไม่มีโอกาสพบหน้าเพื่อนอีกต่อไป

 

ค่าเทอมที่เตรียมไว้ต้องกลายมาเป็นค่าทำศพเมื่อพวกเขาหรือพวกเธอเหล่านั้น

 

ต้องจบชีวิตขณะปิดเทอม ดังข่าวอาชญากรรมหลายๆข่าวที่เห็นกันทั่วไป....

 

ทั้งปวงอันเกิดจาก...

..สังคมเต็มไปด้วยความขัดแย้งของผู้ใหญ่

..สังคมเต็มไปด้วยอาชญากรรม

..สังคมเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเสื่อมในสำนึก

..สังคมเต็มไปด้วยความอันตรายจากความศิวิไลซ์

 

..สังคมสีเทาที่บิดเบี้ยวที่ถูกห่อด้วยผ้าสีขาว

 

นี่นะหรือที่บอกให้ความสำคัญกับเด็กไทย ก็ในเมื่อผู้ใหญ่ยังทะเลาะกันเองไม่เลิก

 

แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจเด็ก?

 

หลายคนอาจจะแย้งว่า ก็บอกให้เรียนฟรีแล้วไง..ก็ถามต่อว่า นั่นมันใช่การแก้ปัญหาถาวรหรือเปล่า

 

ขณะที่ผู้ปกครองหลายคนต้องวิ่งกู้เงืนมาซึ้อชุดนักเรียนใหม่ รองเท้าใหม่ หนังสือเรียนใหม่  

 

ค่าบำรุงเครื่องคอมพิวเตอร์ ค่าสมาคมผู้ปกครอง ค่าสนับสนุนโรงเรียน แล้วก็ฆ่ากูเถิด

 

( มันรู้สึกเหมือนรัฐบาลไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่อลดส่วนที่อยู่เบื้องหน้าแล้วไปเพิ่มอยู่เบื้องหลัง )

 

ซึ่งผู้หลักผู้ใหญ่ก็ได้แต่บอกแบบปัดๆเป๋ๆไปว่า 

 

นั่นเป็นกิจกรรมของโรงเรียน กระทรวงไม่เกี่ยว 

 

แต่หลายๆกิจกรรมก็อยู่ในมาตรฐานศึกษาที่กฎกระทรวงตั้งไว้!! ( เสียผู้ใหญ่ )

 

น่าขำมากที่โรงเรียนเอกชนหลายสถาบันก็ได้รับการช่วยเหลือ

 

..ก็ช่วยเหมือนกัน แต่คนละประมาณ 500บาท ( โธ่.. )

 

แค่ค่าน้ำแข็งใส่กระติก เวลาเด็กมันเล่นกีฬาสียังไม่พอเลยพี่.. ( เก็บเงินไว้เถอะพี่คร้าบ จะได้อิ่มหนำสำราญ )

 

     ดังนั้นก็ได้แต่เพียงบอกว่า

 

ขอให้เพื่อนๆนักเรียน ต้องตระหนักว่า 

 

ถึงเวลาแล้วที่ต้องพลิกความคิดสร้างสรรค์พลังการศึกษาอย่างจริงจัง..

 

ปรับวิสัยทัศน์กับการศึกษาใหม่แล้วลองมองให้รอบข้างจะรู้ว่า 

 

ผู้ที่ฝากผันกับตัวเราอย่างแท้จริงก็มีเพียงแค่ 

 

เพื่อนๆที่หวังดี..คุณครูที่แม้ว่าบางคนเรารู้สึกไม่ดีก็ตาม ..

 

โรงเรียนเรากำลังเรียนอยู่ ซึ่งบางครั้งรู้สึกว่าจุกจิกกับชีวิตเราบ้าง

และที่สำคัญที่สุดก็คือ  ฟ่อแม่ที่เททุกบาททุสตางค์ให้กับอนาคตเรา ..

ภารโรงบางคนที่ห่วงนักเรียนมากกว่าผู้ใหญ่นั่งกระทรวงซะอีก

                         เชื่อเถอะว่ามีเท่านี้จริงๆ

เปิดเทอมใหม่แล้ว ขอให้สดใสกับอนาคตของตัวเองทุกๆคน ซึ่ง.. 

เพื่อนๆจะรู้สึกว่าการเรียนเป็นเรื่องสบายๆ ถ้าท่องคาถา "หนังสือคือปัญญา"

    back to school & success to yourself.

 

ปล.อดใจรอเปิดเทอม part 2 ต่อจากตอนก่อนหน้านี้ได้เลยหลังเปิดเทอม...