L.I.F.E... ...เพราะชีวิตต้องแตกต่าง...

กบเลือกนาย

 

 ยังคงเป็นช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ ก็ไม่อยากบ่นอะไรให้มันหนักนัก เอาเป็นว่าย้อนยุคเล่า

 

นิทานเก่าๆให้ฟังกันดีกว่า เชื่อหลายๆคนยังคงจำนิทานเรื่อง"กบเลือกนาย"ได้

 

เอาแค่หยิบโครงเรื่องมาเล่าพอได้เป็นมุมคิดก็แล้วกันนะ 

 

เมื่อหลายชาติภพตามอิสปเล่าไว้ว่า ยังมีป่าแห่งหนึ่ง เป็นที่อยู่อาศัยของบรรดากบเล็กกบ

 

ใหญ่ที่อยู่กันตามประสาอย่างมีความสุข มีแมลงนานาชนิดเป็นอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญ

 

 แต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดเรื่องจนได้ เมื่อกบเหล่านั้นต่างฝ่ายต่างก็ถือทิฐิมิได้ยอมกัน 

 

จึงร้อนถึงเทวดาที่ต้องส่งหัวหน้ามาดูแลฝูงกบเพื่อความสงบเรียบร้อย 

 

ซึ่งกบทั้งหลายต่างก็เห็นดีด้วย 

 

 เสือ..เป็นตัวแรกที่เทวดาส่งมาเพราะเห็นว่าเป็นสัตว์ที่ดุร้าย จะได้สร้างความยำเกรง

 

แต่เสือเป็นสัตว์ที่กลัวน้ำจึงได้แต่นอนหมอบดูอยู่บนฝั่ง เมื่อเห็นเจ้ากบฝูงนั้นอยู่ในน้ำ 

 

"ฮ่าๆๆๆ ขนาดน้ำตื้นๆ มันยังไม่กล้าลงเลย แล้วจะมาปกครองพวกเรา"เจ้ากบเกเร

 

หัวเราะร่าก่อนที่จะหาเรื่องเพื่อนร่ำไป เสียงฝูงกบยังคงทะเลาะกันดังโอ๊บ โอ๊บ เหมือนเดิม

 

เมื่อเห็นไม่ได้เรื่อง เทวดาจึงเรียกเสือตัวนั้นกลับกระทรวง เอ้ย..กลับสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

 

 ลิง..คือหัวหน้าตัวใหม่ที่ถูกส่งมา ซึ่งกบก็ดูจะดีใจยิ่งกว่า เพราะลิงจะไม่นิ่งดูดาย 

 

มาถึงก็เข้าป่าหากิ่งไม้มาสร้างเป็นแพใหญ่ให้กบทั้งหลายได้เกาะอาศัย ทั้งยังหาแมลงมา

 

เพิ่มเติมเป็นอาหารสำหรับกบให้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ 

 

 แต่ด้วยลิงเป็นสัตว์ที่กลัวเสียงฟ้าร้อง ยิ่งถ้ามีฟ้าผ่าเจ้าลิงเป็นต้องมีอาการหวาดกลัวอย่าง

 

เห็นได้ชัด จึงเป็นจุดอ่อนให้กับกบเกเรหัวดื้อที่ตั้งปุจฉากับพรรคพวกตัวเองว่า 

 

"มันจะปกครองพวกเราได้ยังไงว้า..ขนาดเสียงฟ้าร้อง มันยังขี้ขลาดเลย อย่างนี้มันขาด

 

ภาวะความเป็นผู้นำนี่หว่า"

 

"เทวดาเจ้าข้า ช่วยส่งนายใหม่ให้อีกครั้งเถอะ อย่างนี้ไม่ไหว"

 

ซึ่งเทวดาก็เริ่มรำคาญ "เออ..เมื่อเจ้าขอ ข้าฯก็จะส่งไปให้ ทีนี้ห้ามบ่นแล้วน๊ะ"

 

และแล้ว"นกกระสา"ก็คือนายใหม่ของเจ้าฝูงกบ โชว์ลวดลายให้กบดีใจได้เฮ..

 

โอว.บินก็ได้ เดินในน้ำก็ได้ แต่..วันๆเจ้านกกระสากลับไม่คิดทำอะไร ได้แต่ยืนนิ่งบน

ขอนไม้ มองฝูงกบด้วยสายตาที่มีเลศนัย 

 

วันหนึ่ง นกกระสา หลังจากที่หายเข้าไปในป่า แล้วกลับมาพร้อมกับสัตว์ฝูงใหม่

 

"วันนี้ข้าฯมีเพื่อนใหม่ที่อยากจะแนะนำพวกเจ้า"ก่อนที่เจ้านกกระสาจะย้ายปากที่ยาว

ไปทางฝูง"คางคก"ที่ยืนแลบลิ้นเลียแผลบๆพร้อมสายตาที่แข็งกร้าวและรูปร่างตะปุ่ม

ตะป่ำน่าเกลียด เล่นเอาบรรดาฝูงกบต้องส่งเสียงฮือฮาระงม
 
ยิ่งนานวันเหล่าบรรดาเจ้าคางคกก็ยิ่งขยายพันธ์ออกลูกออกหลานอย่างรวดเร็วและแน่น

แพไปหมด จนกบหลายตัวต้องถูกเบียดตกน้ำไม่มีที่จะอยู่ไม่มีที่จะกิน เพราะแมลงที่หัวหน้า

เก่า(ลิง)หาไว้ให้ก็เริ่มร่อยหรอไม่พอกิน

บางครั้งกบบางตัวก็ถูกลอบทำร้ายจากคางคก  เจ้านกกระสาหัวหน้าจอมขี้เกียจก็ไม่ได้

ตัดสินความแต่อย่างใด ครั้นเมื่อเจ้ากบไปร้องทุกข์..

 "หัวหน้าเจ้าข้า ช่วยด้วย คางคกมันมาแย่งที่อยู่แย่งแมลงกินหมดแล้ว"เจ้านกกระสา

จอมขี้เกียจก็ได้แต่อือๆ แล้วก็ไซ้แต่งขนตนเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
  ยิ่งเมื่อเข้าฤดูร้อน น้ำเริ่มลด ปลาก็เริ่มไม่พอเป็นอาหารนกกระสา

ครั้นจะกินคางคกก็ใช่ที่เพราะตัวเองเป็นผู้พามา แถมยังได้ยินเสียงขู่อีกด้วยว่า

"อย่ากินข้านะเฟ้ย ข้ามีพิษเจ้าอาจถึงตายได้ แถมยังแนะนำอีกต่างหาก

 หิวนักก็เจ้ากบไง้ เนื้อนุ่มกว่าเยอะ ยิ่งตอนนี้มันทะเลาะกันเองแล้ว ไม่มีใครช่วยใครหรอก"

ว่าแล้วเจ้านกกระสาก็เห็นดีด้วย แกล้งจับปลามาล่อให้กบดีใจ

แล้วตัวเองก็กินเจ้ากบตลบหลังเป็นอาหารอย่างสบายใจ

ปล่อยให้เจ้าคางคกนอนตีพุงอย่างครื้นเครง.
 
 นิทานสอนคติเรื่องนี้นึกขึ้นมาได้ ตอนเห็นป้าย"หยุดทำร้ายประเทศไทย"ไงครับ.

 

 

 

ปล.ลงเรื่องนี้เสร็จ ก็ได้ความคิดเปิดเทอม part 2 เลย ได้ระบายลงบล็อคอีกแล้ว