L.I.F.E... ...เพราะชีวิตต้องแตกต่าง...

เรื่องเบาๆกับ "เจ้า ตุ๋ย"..

 

ตุ๋ย..เป็นเด็กหนุ่มจากอิสานที่เข้ามาไฝ่คว้าหาอนาคตเช่นเดียวกับวัยรุ่นทั่วไปในเมืองกรุง

 โดยทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟและเป็นทุกอย่างที่ทุกคนจะสั่ง แต่กระนั้นมันก็ยังรักอนาคต

ด้วยการแบ่งเวลาไปเรียนหนังสือควบคู่ด้วย ซึ่งมันให้ข้อคิดน่าฟังว่า

"ไม่เป็นไร ตอนนี้เป็นลูกน้อง เดี๋ยวเรียนจบมาสมัครใหม่ก็ได้เป็นหัวหน้าเอง"

     ตุ๋ย มันเป็นคนร่าเริง หน้าตาดี ผิวขาว ดูสะอาด ไม่นิ่งดูดายช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้

 และมีแววตาที่สงสัยอยู่ตลอดเวลา  อยากรู้อยากเห็น ดูมันมีความสุขเวลาที่

ใครๆก็จะเรียกหา...ตุ๋ย.........เจ้าดุ๋ย.........หรือ ไอ้ตุ๋ย

 ซึ่งเจ้าตัวไม่เคยโกรธ ไม่ว่าใครจะเรียกอย่างไร และพร้อมรับคำสั่งด้วยความซื่อสัตย์

    จากการที่ ตุ๋ยเป้นพนักงานผุ้ชายคนเดียวในรอบเวลางานรอบนั้นที่ล้อมไปด้วย บรรดาพนักงาน

สาวใหญ่รุ่นพี่ ๆ ป้า ๆ นี้เอง มันจึงเข้าได้กับทุกๆคน  ผู้ซึ่งให้ความรักความเอ็นดู

แต่ก็ดูจะเข้าทาง เจ้าตุ๋ย ซะมากกว่า เพราะมันจะมีเจ้ามือเลี้ยงอยู่ไม่ขาด

 แต่จากการที่มันเป็นผู้ชายคนเดียวนี่เอง เจ้า ตุ๋ย ก็จะเป็นคนแรกที่อยู่ในสายตาของหัวหน้าหรือผู้จดการ

ที่เข้ามารับตำแหน่งใหม่เช่นกัน  ซึ่งพร้อมจะขย้ำมันด้วยอำนาจในตัวเอง แต่มันก็ไม่เคยบ่น ไม่เคยเถียง

ซึ่งมันก็จะบอกอยู่เสมอว่า"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเขาก็ไป" และก็จริงของเจ้า ตุ๋ย เพราะจากนั้นไม่นาน

เหล่าผู้จัดการที่ผ่านเข้ามาก็จะเปลี่ยนคนแล้วคนเล่า ตามวาระและเหตุการณ์

     แต่ เจ้าต๋ย หรือ ไอ้ตุ๋ย ก็ยังอยู่คงเหมือนเดิม มีความสุขไปวันๆ บางครั้งถ้ามีเวลาว่าง มันก็จะยืนข้าง

เวทีและมองนักดนตรีด้วยความสนใจ หลายครั้งที่มันออกแอ็คชั้นราวกับเป็นนักดนตรีมืออาชีพ

เวลานั้นดูช่างมีความสุขซะเหลือเกินสำหรับ เจ้า ตุ๋ย ผู้ไฝ่ฝัน

  ...วันนี้ก็เช่นกันที่ เจ้า ตุ๋ย จะต้องเผชิญกับผู้จัดการคนใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง  มันฉลาดพอที่จะหา

มุมหลบให้พ้นสายตาเช่น ตามมุมเสาบ้าง หรึอหลังลำโพงบ้าง    แล้วแต่ทิศทางจะอำนวย เพราะมันรู้ตัวเอง

ดีว่า ตูข้านี้ ต้องตกเป็นเป้าสายตาของผู้จัดการคนใหม่แน่ๆ ผู้ซึ่งต้องประเดิมงานแรกของตัวเองด้วยการ

จับผิดผู้อื่น

  ปรกติ เจ้าตุ๋ย จะไม่ค่อยมีอารมณ์โมโหให้เห็นบ่อยนัก  และมันก็รู้ตัวเองดีพร้อมพยายามหลบหลีกให้พ้น

สายตาผู้จัดการคนใหม่ให้มากที่สุด "เดี๋ยวดูนะ ผมจะต้องโดนเล่นไม่ว่าอะไรซักอย่าง"  มันเคยกระซิบ

พยากรณ์ตัวเองให้ฟัง

   เหตุการณ์ก็ยังคงผ่านไปตามปรกติของการทำงาน   แล้ววันหนึ่ง เจ้าตุ๋ย ก็พลาดจนได้ !

     ช่วงนั้นก็เป็นเวลาสบายๆที่แขกไม่เยอะนัก ทำให้พนักงานเสิร์ฟพอได้ยืนพักเหนี่อยหายใจกันบ้าง

แต่จุดที่เจ้า ดุ๋ย ยืนดันไปตรงกับแผงแขวนหนังสือพิมพ์ พลันสายตามันก็เหลือบเห็นภาพบนหนังสือพิมพ์

ฉบับหนึ่ง(สันนิษฐานว่า น่าจะเป็นภาพผู้หญิงเซ็กซี่) แหม...ยังพอเวลาว่างซักนิด

จึงหยิบขึ้นกางอ่านด้วยความสนใจ

          เพียงแค่เปิดกางหน้าแรกเท่านั้น !!!

  ร่างใหญ่ใส่สูทของผู้จัดการคนใหม่ก็ประชิดตัว เจ้าตุ๋ย ทันที จ้องมันด้วยสายตาที่วางอำนาจมากที่สุด

ซึ่งเจ้าตุ๋ยก็ตกใจเล็กๆพร้อมงงๆซะมากกว่า

  ผู้จัดการคนใหม่คนนั้นกระซิบเบาๆข้างหูมัน แต่ก็ทำให้สีหน้า เจ้าตุ๋ย เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

และวันนี้นก็ดูเหมือนเป็นวันแรกที่เห็นมันโกรธ หลังจากผู้จัดการออกเวรไปแล้ว มันเล่าให้ชวนน่าสงสาร

ผสมฮาว่า

      "อะไรว่ะ อย่างนี้มันริดรอนสิทธิ์เกินไปนี่หว่า" อะฮ้า มันออกแนวประชาธิปไตยด้วยแฮะ...ไอ้นี่ใช้ได้..

ใช้ได้.. จึงร้องถามไปว่า   "แล้วเอ็งโดนข้อหาอะไรล่ะ"

   "ข้อหา อ่านหนังสือพิมพ์ในขณะปฏิบัติหน้าที่ครับพี่ บอกว่าถ้าเจอคราวหน้าต้องพักงาน"

   "หา.....งั้นเอ็งก็ยังโชคดีที่คราวนี้ยังไม่โดน" เราแทบไม่เชื่อหู

   "ผมเถียงไปว่า ยังไม่ได้อ่านเลย แค่ดูรูปเฉยๆ คราวนี้เลยให้ทำใบ warning(ใบเตือน) มันคิดได้ยังไง"

มันบ่นเสริมท้ายอีกหน่อย
 
    พวกเราฟังแล้วก็อดฮาไม่ได้ ...มันคิดได้ไง..

  แล้วไม่นานผู้จัดการคนนั้นก็จากไป  แต่เจ้าตุ๋ยก้ยังคงอยู่ ยังคงยืนรอรับผู้จัดการคนใหม่ที่จะมีอะไรใหม่ๆ

แปลกๆ เข้ามาในชีวิตมัน...........................ไอ้บักหำตุ๋ยเอ๋ย...