L.I.F.E... ...เพราะชีวิตต้องแตกต่าง...

วันเศร้าใจที่เมืองไทย

 

 สำหรับวันนี้ที่เมืองไทยดูจะมีแต่เรื่องเศร้าๆที่ทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า

เอ๊ะ..นี่มันเหมือนกับกำลังเกิดสงครามโลกครั้งที่สามหรือเปล่า ?

ลองมาดูกันและคิดกันเล่นๆว่าเกิดอะไรขึ้นที่เป็นรูปธรรมกับเมืองไทยที่เคยเรียกว่า"แผ่นดินทอง"

....ข้าวยากหมากแพง จำได้ว่า ผู้ใหญ่ที่เคยเล่าให้ฟังหลังบรรยากาศสงครามโลกครั้งที่สอง

สมัยที่ท้องนาหลายพื้นที่ต้องโดนปูพรมด้วยระเบิดทางอากาศจนทุ่งข้าวต้องเสียหายในพริบตา

ในสมัยนั้น จะหาซื้อของก็ยากแม้แต่หมากของคุณยายก็ยังมีราคาที่แพง ซึ่งก็เช่นกันกับวันนี้ที่

หลังจากพ่อตัวเขียวยึดประชาธิปไตย นับแต่นั้นมาจนวันนี้ทุกอย่างเป็นไปด้วยความฝืดเคือง

แม้แต่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังต้องหักแบ่งทีละครึ่งซอง ใส่น้ำเยอะๆและทิ้งไว้นานๆจะได้พองมากๆ

....โรคระบาดครอบคลุมไปทั้งประเทศ ซึ่งก็คงเหมือนสมัยก่อนที่คนโบราณมักเรียกว่า "โรคห่า

กินเมือง"  แต่ครั้งนั้นวิทยาการทางแพทย์ยังไม่ทันสมัยนัก ต่างจากสมัยนี้ที่เกิดไข้หวัด2009 ซึ่ง

มันมีต้นกำเนิดอีกซีกโลกแต่ข้ามฟากมาระบาดแพร่ในประเทศไทยที่อยู่อีกซีกโลก และกลายเป็น

ช่องทางทำกำไรกับการรักษา ...แม้แต่หน้ากากป้องกัน ท่านยังให้ต้องซื้อเองเล้ย.

....ประชาชนแตกแยก  ผู้ใหญ่เคยเล่าให้ฟังว่าหลังสงครามโลก ผู้คนต่างแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อ

ความอยู่รอด ก็เช่นกันกับวันนี้ที่คนไทยด้วยกันต่างต้องมองกันอย่างระแวงโดยไม่รู้สาเหตุ

เสื้อผ้ายี่ห้อดีราคาแพงยังต้องถูกทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย เพียงแค่ สีของเสื้อไม่ตรงกับอุดมการณ์

ของตัวเอง นี่ยังไม่รวมเรื่องราวของปลายขวานทองซึ่งไม่รู้ว่า ต่อไปขวานไทยจะมีด้ามหรือเปล่าน้า?

....การบริหารปกครองล้มเหลว ซึ่งคงไม่ต้องพร่ำอะไรมากกับประเด็นนี้เห็นจากจอทีวีและ

หน้าหนังสือพิมพ์ ก็ต้องรู้ด้วยตัวเองว่า ฝ่ายบริหารบ้านเมืองวันนี้ห่วงแต่สถานะการณ์ของตัวเอง
 
มากกว่าชะตาชีวิตของประชาชน นึกถึงคำพังเพยที่ว่า ทำดีได้ชั่วน่าสงสัย ทำชั่วได้ดีมีถมไป

ประมาณว่า"กรรมของมึง เวรของกู"

....เสืยแผ่นดิน  ทำไมไม่เห็นมีใครแสดงความรักชาติรักแผ่นดินอย่างชัดเจนกับการที่อยู่ดีๆ ที่

คมขวานก็ต้องถูกปริบิ่นไปกับการไปยุ่งกิจกรรมของเพื่อนบ้าน ซึ่งหนังสือประวัตศาสตร์ป.6

บทสถานที่สำคัญของโลกก็มีในตำราเรียนว่า มันเป็นสมบัติของเขามาหลายพันปีแล้ว แต่ความเสือก

ไม่เข้าท่า ทำให้แผ่นดินไทยต้องหายไปเป็นปลายนวมของเขาหลายพันตารางกิโลเมตร

หลายท่านที่เคยไปเที่ยวเขาพระวิหารคงจำได้ดีว่า บ้านเราบ้านเขาต่างเคยทำมาหากินร่วมกัน

อย่างฉันท์มิตร  แต่วันนี้แม้แต่ทางเข้าเรายังเข้าไม่ได้  ทำไมไม่มีใครนึกเสียดายเลยหรือ ?
 
ดังนั้นวันนี้ เมืองไทยจึงกลายเป็นประเทศที่ถูกดูหมิ่นจากสายตาคนต่างชาติ แม้ลึกๆทุกคนก็ยัง

บอกรักประเทศไทย ภูมิใจกับสิ่งที่คนไทยทั้งประเทศยึดมั่นด้วยความอัศจรรย์ใจยิ่งของพวกเขา
 
เพื่อนต่างชาติหลายคนเคยถามประโยคทำนองเดียวกันว่า พวกเขาสงสัยเหลือเกินกับระบบของ

คนไทย ที่คนหนึ่งผู้ถูกเรียกว่า" นักโทษ" แต่เขาผู้นั้นไปได้ทั่วทุกประเทศในโลก แถมยังได้รับการ

ต้อนรับอย่างดี..อีกต่างหาก และใครๆก็กวักมือเรียก อยากให้มาอยู่ประเทศของตน

ขณะที่ผู้เป็นผ่ายเรียกหรือ "ผู้ล่า" กลับกลายเป็นว่า ต้องร้องท้าเหย็งๆอยู่ในบ้าน เหมือนตนเองซะอีก

ที่เป็นผู้โดนกักบริเวณ จะไปไหนดูจะไม่ค่อยมีใครอยากต้อนรับเท่าใดนัก แม้แต่เพื่อนบ้านเรายัง

ไม่กล้าสบตาเขาเลย